|
1. ![](/e/ewn/images/spacer.gif) |
sleutel zn. 'werktuig om te (ont)sluiten' Mnl. slotel 'sleutel' [1240; Bern.], sluetel [1277; VMNW]. Afleiding bij het sterke werkwoord sluiten met het Proto-Germaanse achtervoegsel *-ila voor werktuignamen, zie beitel en druppel. Os. slutil (mnd. slötil, slöttel); ohd. sluzzil (nhd. Schlüssel); ofri. sletel; < pgm. *slutila-. Literatuur: C. Vereecken (1938), 'Van *slut-ila tot sleutel. Umlaut en spontane palatalisering op Nederlands taalgebied' Fries: -
|
naar boven
|